คิดถึงป๊านะ

ความรู้สึกมันบรรยายออกมาไม่ได้จริงๆว่าคิดถึงป๊ามากมายแค่ไหน ทำไมบ้านมั่งช่างดูเงียบเหงาแบบนี้ ป๊าอยู่บนโน้นจะรู้ไหมว่าเราคิดถึงมากมายเหลือเกิน ถึงแม้ข้างในจะรู้ว่าท่านไปดีแล้วก็ตาม

เหนื่อยที่เวลากลับบ้านแล้วต้องมานั่งมองเห็นแม่ท่านร้องไห้ มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดมุ่งหมาย แม่ไม่รู้ชีวิตจะหันไปทางไหน ได้ยินแม่ท่านพูดคำนี้ออกมาแล้วใจหาย

พยายามทุกวันเวลากลับบ้านจะไม่ร้องไห้ จะไม่อ่อนแอ จะเป็นที่พึ่งให้กับแม่ แต่ทำไมมันเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนบอกไม่ถูก มันอ้างว้างอย่างที่สุด

เหมือนกับว่าสวรรค์มาพรากคนที่เรารักจากไปอย่างเลือดเย็น ไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยจริงๆ.............................................